Corona als nieuw taboe?

Als trainer in o.a. assertiviteit kan ik de volgende uitspraken héél goed smaken: "Ik ben bang van corona en ga dus nog niet komen werken", of "Ik wil mijn kinderen nog niet naar school sturen, want het is alsof ik me verplicht voel ze als experiment in te zetten".

Vanuit assertiviteit zijn het nagenoeg perfecte zinnen: vanuit 'ik', gevoelsargumentatie, geen eisen stellend en toch een eigen norm meegeven ... Mooi dus!

Als trainer in verzuim en adviseur in absenteïsmebeleid zie ik iets anders: een volgende invulling van een reeds bestaand probleem: het taboe-onderwerp.

Al jaren voeren we het gevecht tegen een gebied waar er precies niet meer over in gesprek mag gegaan worden (zie ook een vorig artikel). Vroeger was het 'de rug'. Van zodra een medewerker aanspraak maakte op rugproblemen voor ziekte-afwezigheden, dan zag je de leidinggevende achteruit deinzen en niet meer in gesprek gaan. Fout van onze leidinggevende dus: gedeelde verantwoordelijkheid, op het werk én thuis, gebiedt nochtans dat je hierover wél in gesprek mag gaan. Moet zelfs!

Na 'de rug' kwam burn-out. Eens dat begrip viel zag je dezelfde reflex: medewerker plots niet meer bellen, geen contact zoeken, niet op tafel leggen hoe hier in kan geholpen worden, niet meer vragen wat de medewerker doet om dit zo goed en snel mogelijk af te handelen, ... Niks van dat alles: leidinggevende en bedrijf laten/zijn monddood als het magische woord 'burn-out' valt.

De wereld zullen we niet veranderen, zeker niet op één dag, maar ik durf wel te stellen dat er al heel wat leidinggevenden ondertussen de stap hebben leren (en durven) zetten om zoiets toch op tafel te leggen. Chapeau voor diegene die er mee aan de slag gegaan zijn! Vanuit zorgend leiderschap voor én de mens én het bedrijf.

En nu is er dus een nieuw taboe: corona (en: ik ben bang). In de media lees ik ook het standpunt van Ben Weyts: geen controle, laat staan straf voor de kinderen (en ouders) die dat standpunt innemen. Alle begrip. Bovendien wil ik daar niet naar kijken, ik ben geen onderwijsspecialist. Maar wel naar bedrijven, waar ik bij klanten hetzelfde zie ontstaan: medewerkers die met dat standpunt thuisblijven én leidinggevenden die hierin géén standpunt geven.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat die ongeruste medewerkers dat standpunt niet mogen hebben of dat de leidinggevende hier d'office tegenin moet gaat. Ik zeg dat het een nieuw taboe is geworden en er wél mag over gepraat worden. Ook als je een ander standpunt hebt! Op tafel met dat ding!!

Ondersteuning nodig? Neem contact op en we zorgen voor net dat tikkeltje meer aandacht.