Ik stond erbij en...

"Ik zag twee beren broodjes smeren, oh dat was een wonder...." U kent het wel! En misschien zet het u wel aan tot verder fantaseren. Een korte opzoeking op Wikipedia leert me dat het een traditioneel kinderliedje is én dat het gerekend wordt tot de leugenliteratuur.

Iedereen weet natuurlijk wel dat beren niet kunnen smeren, althans niet in het echt. Aan mijn kinderen geef ik dat ook altijd mee. "Op TV, in de boekskes of op 't internet kan alles én in je eigen fantasie ook". En maar goed ook. Aanvullend zeg ik: "Zorg dat je het kind steeds in jou wakker houdt, ook later in de grote mensen wereld".

En daar zitten we middenin...
Zoals waarschijnlijk velen van u, geconfronteerd met de dynamieken van toenemende werkdruk, constante veranderingen of reorganisaties. Je ertegen verzetten heeft weinig zin en kost bakken energie. Jezelf een oprechte spiegel voorhouden, is altijd zinvol.

Maar betekent dat dan:

• Dat je jezelf helemaal in vraag moet stellen?
• Je eigenwaarde moet wegcijferen?
• Je twijfelt of je wel op je plaats zit?

Regelmatig merken we dat mensen een gevoel van doelloosheid overkomt. Ze voelen zich niet meer nuttig bij het bedrijf of de afdeling waar ze al heel wat jaren hun beste beentje voorzetten.

Gevoelens die versterkt worden doordat ze oa. het eigen bedrijf zien rekruteren. Profielen zoeken met aantoonbare attitudes: wendbaarheid, ondernemerschap, betrokkenheid... En te horen krijgen dat heel wat mensen dienen af te vloeien, want niet meer passend. Hebben zij deze attitudes tot nu toe nooit getoond? Of werd er nooit zo naar hen gekeken?
Ze staan erbij en keken ernaar...

Wij zien het als onze taak en verantwoordelijkheid om nét iets verder te kijken dan een training of daaraan gekoppelde technieken. We creëren trajecten waarbij we mensen betrekken, ruimte bieden voor emoties én hen sterken in hun eigen kunnen.

Ons stil verlangen?
Het kind in ieder van u mogen wakker houden.

Leve de verbeeldingskracht.